Pema Lingpa

Byłem w wielu krajach, wiedziony przez tych, których należy poskromić.

Dawałem przekazy i nawiązywałem dharmiczne więzi.

Mężczyzn i kobiety o dobrej karmie umieszczałem na ścieżce dojrzewania i wyzwolenia,

modląc się, aby nawet sceptycy mogli się nawrócić.

                                                                                                  Pema Lingpa

 

Wśród przepowiedzianych przez drugiego buddę – Guru Rinpocze pięciu królów – tertonów znajdował się Tertön Ugjen Pema Lingpa, będący inkarnacją księżniczki Pemasel. W przepowiedni Padmasambhawy mówi się:

W Phari – w Gos, gdy domy zaczną przypominać fortece
w Tagur – w Lato, gdy ulice zamienią się w pełen przekupniów, trujący ściek

biorąc te znaki za ostrzeżenie, by nie zaniedbać przyniesienia światła

[mając] ukryte skarby Me Bar Tso

Ugjen Pema Lingpa pojawi się.

Pema Lingpa, wielki bhutański święty, urodził się w rejonie Bhutanu zwanym Bumthang, w roku żelaznego konia (1450), piętnastego dnia miesiąca tygrysa. W czasie jego narodzin zamanifestowały się wizje trzech słońc, deszczu kwiatów, licznie zebranych tęczy. Tęcze towarzyszyły zresztą matce z nowonarodzonym dzieckiem jeszcze w długi czas po jego przyjściu na świat, zarówno w nocy jak i za dnia. Dakowie i dakinie ofarowywali mu kąpiel, taniec, śpiew, oraz swoje towarzystwo; pojawiało się wiele tego rodzaju cudownych oznak. Nadano mu imię Paldzior.

Jeszcze jako dokazujący malec siadał na tronie i udawał, że daje inicjację, czy udziela instrukcji; zaczynał śpiewać modlitwy, wykonywał święte tańce, przez co zbierała się wokół niego grupa naśladowców, wchodził w głębokie stany medytacji, słowem – robił to, czego większość dzieci nie robi. W tamtym okresie jego stopy i dłonie zostawiały odciski w skale i kamieniu z taką łatwością jakby zostawiały ślady w błocie. Można je do tej pory oglądać. Zamiast słuchać rady ojca czy matki, stosował swoje własne, tantryczne podejście, reagując na każdą z pojawiających się rzeczy.

Jako inkarnacja wszechwiedzącego Longczenpy, Tertön Pema Lingpa uczył się bez wysiłku: czytał, pisał, zdobył umiejętności kowala i stolarza.

Dziesiątego dnia pierwszego jesiennego miesiąca roku ognistej małpy (1476) zdrzemnął się przed klasztorną kapliczką. Rozejrzał się, słysząc głos: “Wstawaj do roboty!” Obok stał mnich w łachmanach. Wypytawszy go o to i owo, wręczył mu papierowy zwój i rzekł: “Zobacz no, czy możesz mi przynieść coś do jedzenia”. Pema Lingpa wszedł do budynku, przygotował jedzenie, ale gdy wyszedł zawołać mnicha, ten znikł bez śladu. Odczytał z papierowego zwoju: “W pełnię tego miesiąca udaj się do miejsca Naring Drak w twojej dolinie. Jest tam przeznaczone ci bogactwo. Weź ze sobą pięciu przyjaciół i idź je zdobyć”. 

Zgodnie z instrukcjami Pema Lingpa poszedł do Senge Naring Drak, czyli Mebartso (Płonące Jezioro). Kiedy był już na brzegu, naszło go intensywne uczucie, że oto pozbył się wszelkich ciężarów, więc zdjął ubranie i wskoczył do wody. Pod wodą znalazł miejsce zwane Palgji Phukring; była tam figura nauczyciela o rozmiarach człowieka. Z lewej strony znajdowało się wiele skrzynek obitych skórą nosorożca. Jednooka kobieta w ceglastych szatach wybrała dla niego jedno z pudełek; zawierało tekst Kwintesencja tajemnic promiennej przestrzeni Samantabhadri. Wydostał się jakoś na brzeg i o północy powróćił z przyjaciółmi do domu. Pobłogosławił swym skarbem matkę, ojca i innych.

Gdy po raz pierwszy otworzył drzwi inicjacji i instrukcji tych świętych nauk, towarzyszyły temu niezliczone znaki, jak tęczowe mosty i kwietne deszcze. Wielki Orgjen i Pani Tsogjel co noc wyjaśniali mu szczegóły dawania inicjacji i instrukcji, tańców i muzykowania  w czasie rytuałów itd, więc już nazajutrz mógł wcielić ich dokładne pouczenia w życie.

Tamtego roku, czternastego dnia ósmego miesiąca, tłum zgromadził się na brzegu Mebartso, gdy Pema Lingpa – trzymając w dłoni kaganek – oświadczył: “Jeśli jestem demoniczną emanacją, niech skonam w tej wodzie. Jeśli jestem synem Orgjen, obym znalazł niezbędny skarb i niech ta lampka maślana nie zgaśnie”.

Powiedziawszy to, skoczył. Zgromadzeni ludzi reagowali różnie, zrobił się harmider, ale postać Pema Lingpy wyłoniła się wkrótce z wody; trzymał kaganek i posążek buddy, a pod pachą kościane pudełko ze świętymi substancjami. Co więcej, jego lampka wciąż płonęła. To zjawisko zainspirowało ludzi o sceptycznych umysłach: nabrali wiary i weszli w stan wyzwalającego przebudzenia.

W pełnię księżyca pierwszego wiosennego miesiąca roku ptaka (1477) Pema Lingpa i jego trzej uczniowie wydobyli pudełko obite skórą nosorożca, zawierające nauki Wielkiego Współczującego: Lampę, która rozprasza mrok.

Dziesiątego dnia miesiąca zwycięstwa przed setką zgromadzonych przy skale Senge Drała w Dolnym Bumthangu wydostał pojemnik z żółtym zwojem i posążek Padma Guru. Nastąpiły gwałtowne wybuchy, posypał się grad kamieni i na niebie pojawiły się tęcze. Dziesiątego dnia miesiąca psa odnalazł tekst Gniewnego Czerwonego Guru: Ogniste Tornado. W Pemaling, będąc usilnie proszonym przez pięć różnych dakiń, udał się do Senge Kjiczok w Dolnym Bumthangu i wydobył wykonany z brązu posążek Nauczyciela wysoki na jeden kubit, oraz pudełko z tekstem Gniewnego Guru. W roku smoka (1484), przebywając w Dolinie Kuré, wzbił się w niebo niczym ptak i zawibrował dźwiękiem mani, po czym wydobył ze skały Rimoczen kryształową wazę z wodą życia i pawim piórem zatkniętym u szyjki.

Następnie oddał się medytacji, a było to w Serzhong. W ciągu miesiąca pojawiło się w nim wielkie urzeczywistnienie, takie jakiego nigdy przedtem nie doświadczył: poznał drogi jakimi chadza cykliczna egzystencja, oraz dowiedział się jak poza nią wykroczyć; poznał myśli i uczynki istot sześciu światów.

W wieku lat trzydziestu dwóch o świcie pełni księżyca doznał czystej wizji. Trzy dziewczyny zaprowadziły go do pałacu na Górze Koloru Miedzi. W owym nieziemsko wytwornym miejscu siedział chwalebny Orgjen Wadżradhara w otoczeniu wielu dzierżycieli świadomości – świętych Indii i Tybetu, oraz oceanu daków i dakiń. 

Pema Lingpa otrzymał mandalę Compendium najtajniejszych wskazówek lamy, po czym przez siedem dni oddawał się praktyce. Otrzymał cztery przekazy inicjacyjne w całej rozciągłości, jak również przekaz obszernych pouczeń wadżra mistrza. Każdy z opiekunów Dharmy pojawił się przed nim, ujawniając swoją formę i składając obietnicę posłuszeństwa.

Dostał wtedy swoje tajemne imię – Orgjen Pema Lingpa. Po otrzymaniu wskazówek do licznych praktyk, po otrzymaniu przepowiedni i najgłębszych nauk wrócił z trzema dziewczętami do swojego kraju i przebudził się.

Spełniając prośby dakini, dziesiątego dnia pierwszego jesiennego miesiąca roku ziemnego zająca udał się do Lhodrak w Tybecie. Towarzyszyło mu wielu mnichów i ludzi świeckich, gdy z północno wschodniej strony Skały Mendo (Lwiogłowej Skały) wyjął pojemnik z tekstem praktyki Lama – ocean klejnotów, oraz święte substancje i wizerunki. Pobłogosławił wszystkich zgromadzonych i ugruntował w nich poziom całkowitego oczyszczenia.

Dziewiątego dnia miesiąca tygrysa, po tym jak został dwukrotnie przynaglony przez opiekuna mantry, odnalazł cztery tomy zawinięte w jedwab na półce okiennej pokoju w Tharpaling – ukrył je tam w swoim poprzednim życiu jako Longczenpa. Gdy tylko położył na nich dłoń, rozpuściły się, ale teksty Zjednoczenia intencji pozostały niezniszczone, więc z nimi wyszedł.

W Samje Czimphu odkrył skarb Wielkiej kompletności zjednoczenia intencji Samantabhadry (Dzogczen Kunzang Gongdu). W licznych świętych miejscach odkrył: cykl Tantry małego dziecka, należący do kategorii niedualnej Wielkiej Kompletności; Osiem przekazanych nauk, Zwierciadło umysłu; Kilaję, czyli Najtajniejsze ostrze siły życiowej (Phurba Jangsang Soki Pudri); Eliksir leczniczej sadhany (Dutsi Mendrup); nauki Wadżrapaniego jako tekst Hardy poskromiciel, oraz Gniewny młodzieniec, duże, średnie i skrócone sadhany Gniewnego Guru; Niezniszczalny naszyjnik instrukcji długowieczności, Praktykę długowieczności, Stosowanie klejnotów na ścieżce; Trzy czarne cykle, oraz wiele innych. Odkrywał również cenne substancje, np święte pigułki wyzwalające poprzez smak, szaty Guru Rinpocze itd.

Ogólne przepowiednie były takie, że Pema Lingpa ma odkryć 108 skarbów, ale czasy, w których żył pozwoliły mu na odkrycie zaledwie 32, z czego większość odkrywana była publicznie. Niektóre pomniejsze skarby wydobył z bliżej nieznanych miejsc.

pema_lingpa_image_tsakaling_temple

 W czasie, gdy miały miejsce te odkrycia urzeczywistnienie Pema Lingpy doszło do poziomu wyczerpania się czterech wizji, a jego perspektywa stała się rozległa jak niebo; zarówno zjawiska jak i konceptualny umysł uległy wyczerpaniu. Cokolwiek się pojawiało, rozpoznawał to jako grę rzeczywistości jako takiej, wyzwolił się zatem od cyklicznej egzystencji polegającej na przyjmowaniu i odrzucaniu i przekroczył ją. Mógł szybować po niebie jak ptak i bez przeszkód pokonywać góry. Jego dłonie i stopy odciskiwały się w skale jak w błocie.

Spotkał wiele niezwykłych istot, w wizjach lub osobiście; byli to m in Wielki Mistrz (Padmasambhawa) i Jeszie Tsogjal; miał też wizje, w których był nauczany, dostawal przepowiednie i wskazówki. Kiedy sam dawał inicjacje, czy nauczał, nektar zaczynał wrzeć, z nieba sypały się kwiaty, wokół gromadziły się tęcze i inne cudowne oznaki i to nie tylko raz, ale ciągle. Nawet niewielka część nektaru jego mowy wyzwalała przez słuchanie, na przykład wtedy, gdy śpiewał “wadżra melodię inspirującą urzeczywistnienie”. Przykuwała natychmiast mysły wszystkich słuchaczy. Wnikał w zdarzenia trzech czasów dzięki niepowstrzymanej mocy jasnowidzenia – tak, że wzbudzał zainteresowanie wątpiących, aż nabierali oni wiary. Cykliczna egzystencja wyczerpywała się nawet dla tych nieszczęsnych o błędnych poglądach, ponieważ ochraniał ich modlitwą aspiracji, by w przyszłości stawali się jego uczniami. Nieskończone właściwości – błogość jaką emanowały jego ciało, mowa i umysł – są nie do ogarnięcia przez zwykły, racjonalny umysł.

W Skarbie (Terlung) znajdują się następujące przepowiednie odnośnie uczniów i dzierżycieli linii:

Dziesięć tysięcy uczniów związanych karmą
jedenastu związanych głębią metod

tysiąc i dwóch z mocy aspiracji

siedmiu synów – dzierżycieli mandali

oraz trzech synów serca; tacy się pojawią.

Według powyższego, niezliczeni uczniowie będą z nim połączeni dobrym losem, ich umysły zostaną wprowadzone w skarby nauk, a głębokie praktyki doprowadzą ich do dojrzałości.

Dokonywał wielu cudów i zapowiedział, że w przyszłości zamanifestuje się w czystej krainie Pema Kydpa, gdzie będzie buddą Dordżi Njingpo, i że szczęśliwe istoty o dobrym losie także się tam znajdą. Ogłosiwszy te rzeczy, w roku męskiego żelaznego węża (1521), trzeciego dnia pierwszego księżycowego miesiąca, usiadł w postawie wadżry i wielokrotnie powtarzał “A, Ā” ( ཨ་). Wszedł w Dharmadhatu w Lhyndrup Czeling (Tamszing, Bumthang), kładąc swoją prawą dłoń w dłonie Thugsé Dały Gjaltsena.

Gdy umierał, ludność Deczenczeling i Kunzang Drak słyszała pomyślne dźwięki, widziała światła zamieniające się w tęczę, doświadczała snujących się w powietrzu kadzidlanych zapachów i deszczu kwiatów. Jego doczesne szczątki z bliska i w poszczególnych częściach wyglądały normalnie, kiedy jednak patrzono na ciało jak na całość, okazywało się bardzo małe, wielkości nieco ponada jednej stopy. Wsadzono je później do relikwiarza – stupy i spoczęło w Lhundrup Czeling w Tamszing.

Duchowa tradycja Pema Lingpy przechowywana jest po dziś dzień dzięki trzem liniom inkarnacji identyfikowanych jako jego Ciało, Mowa i Umysł. Gangteng, Sungtrul i Tukse Rinpocze utrzymują tę tradycję od stuleci i przekazują nowym pokoleniom nauki Pema Lingpy.